انتظار فرج

محبت و عشق به لفظ و صِرف ادعا نیست، بلکه در عمل نمایان مى شود. قرآن کریم در مورد محبت الهى مى فرماید: (ان کنتم تحبون الله فاتّبعونى یحببکم الله) آل عمران، آیه 31. «اگر خدا را دوست دارید از من (پیامبر) پیروى کنید، تا خدا هم شما را دوست داشته باشد.» پس نشانه ى عشق و محبت به خدا پیروى از رسولش است.

کسى مى تواند بگوید من عاشق و دوستدار مهدى (عج) هستم که از حضرتش  پیروى کند. عاشق براى دیدار معشوق ولقاى او لحظه شمارى مى کند و از خود بى خود است و هر آنچه را معشوق مى پسندد انجام مى دهد و از آن کوتاهى نمى کند. بر این اساس یکى از نشانه هاى عشق به مهدى انتظار فرج ایشان است. هر چه انتظار بیش تر باشد نشانه ى محبت و عشق بیش تر به حضرت است.

امام زمان حافظ و نگهبان دین جدّشان، حضرت محمد(ص) هستند و با ظهورشان مى خواهند اسلام واقعى را به طور کامل پیاده کنند. بنابراین از نشانه هاى دیگر عاشق مهدى (عج)، سعى و تلاش در عمل به دستورات اسلام و فرامین الهى است.

در روایتى که از امام صادق در مورد یاران حضرت مهدى (عج)نقل شده است، مى خوانیم: بحار الانوار، ج 52، ص 140، ح 50. «هر کس دوست دارد از یاران حضرت مهدى (عج)باشد، باید در انتظار باشد و با تقوا و ورع عمل کند و به اخلاق نیکو رفتار نماید.»

کسى که چنین محبت و عشقى در او پدید آمد، آن قدر به حضرت مهدى (عج)نزدیک مى شود که اگر قبل از ظهور حضرت بمیرد، همانند کسى است که در خیمه ى امام زمان و همراه ایشان بوده و در رکاب ایشان شهید شده است.

از امام صادق نقل شده  بحار الانوار، ج 52، ص 126، ح 18. «هر کس بمیرد در حالى که منتظر قیام امام زمان باشد مانند کسى است که با حضرت در خیمه ى ایشان باشد.» سپس امام صادق مدتى مکث نمود و فرمود: «نه بلکه مانند کسى است که با امام زمان شمشیر بزند.» سپس فرمود: «نه، قسم به خدا مانند کسى است که با رسول خدا شهید شده باشد.»

/ 0 نظر / 5 بازدید